Klokslag 04.20

Vierhonderdtwintg kinderen:
hun ouders zijn ooit gevlucht,
vonden hier een veilige haven
maar: ze moesten wachten…
Nu spreken de kinderen onze taal,
gaan hier naar school
en hebben hun vrienden in de straat:
net zo Fries, zo Hollands als wij.
Na jaren wachten, teleurstelling,
nieuwe hoop en toch weer wachten
is er dan eindelijk het antwoord:
nee-
ze moeten terug naar…
huis?
De kinderen spreken onze taal,
gaan hier naar school
en hebben hun vrienden in de straat:
net zo Fries, zo Hollands als wij.
Het hart verstaat waar dit om gaat:

Mijn

land

Jouw

land

Ons

land

Slag op slag
verbonden
met elkaar.
Op 29 april om vier uur twintig ’s middags luiden vierhonderdtwintig klokken voor
de vierhonderdtwintig hier gewortelde kinderen die we niet willen laten gaan.
Riemer Praamsma
april ‘26

Tom zet de klokken aan,
daarna gingen de klokken aan het werk